เลือกกรรมฐานให้ตรงกับกิเลส เครื่องมือแต่ละชนิดแก้อุปสรรคต่างกัน ไม่ใช่ใช้วิธีเดียวกับทุกสภาพจิต

อสุภะไม่ได้ประกาศว่ากาย “เลว” แต่แก้การรับรู้แบบเลือกเฉพาะส่วนที่เลี้ยงราคะ ทำให้ความงามไม่กลายเป็นเหตุให้ลดบุคคลเหลือเพียงวัตถุสนองความอยาก

• ใช้เมื่อใจหมกมุ่น แต่งภาพ และอยากครอบครอง
• ควบคู่กับความเคารพและไม่เบียดเบียนบุคคล

เมตตาไม่จำเป็นต้องรู้สึกชอบหรือใกล้ชิด แต่หยุดการเลี้ยงความประสงค์ร้าย และทำให้สามารถตั้งขอบเขตโดยไม่ใช้ความเกลียดเป็นผู้ควบคุม

• เริ่มจากผู้ที่ใจเข้าถึงความปรารถนาดีได้ง่าย
• ค่อยขยาย โดยไม่บังคับให้ให้อภัยก่อนพร้อม

กรุณาต่างจากความสงสารที่วางตนเหนือผู้อื่น เพราะยังเห็นศักดิ์ศรี ข้อเท็จจริง และสิ่งที่ช่วยได้จริง ไม่ใช่ทำทุกอย่างแทนจนอีกฝ่ายเสียความรับผิดชอบ

• ดูว่าความทุกข์คืออะไรและอะไรเป็นเหตุ
• ช่วยเท่าที่เกื้อกูล ไม่เพิ่มการพึ่งพาหรืออันตราย

มุทิตาช่วยให้ใจไม่ตีความความสำเร็จของคนอื่นว่าเป็นการลดคุณค่าของเรา จึงลดการเปรียบเทียบและการอยากดึงผู้อื่นลง

• แยกข้อเท็จจริงของความสำเร็จออกจากเรื่องว่า “ฉันแพ้”
• ชื่นชมเหตุที่ดีและเรียนรู้ได้ โดยไม่ต้องปฏิเสธความอยุติธรรม

อุเบกขาในที่นี้ช่วยไม่ให้ความขัดเคืองครอบงำ ไม่ใช่การไม่มีความรู้สึกหรือไม่สนใจ ความเป็นกลางทำให้ตัดสินใจจากเหตุและหน้าที่ได้แม่นขึ้น

• รู้ว่าอะไรควบคุมได้ อะไรควบคุมไม่ได้
• ทำส่วนที่ควรทำ แล้วไม่เติมการต่อต้านเกินจำเป็น

เมื่อสิ่งที่ใช้ตั้งคำว่า “เรา” เปลี่ยนอยู่เสมอ การยกตน ข่มตน หรือวัดตนกับผู้อื่นย่อมถูกเห็นว่าอาศัยฐานที่ไม่คงที่ อนิจจสัญญาจึงเจาะลึกกว่าการปลอบว่า “เดี๋ยวก็ผ่าน”

• ดูการเกิด เปลี่ยน และดับในประสบการณ์จริง
• เห็นว่าความสำเร็จ ความล้มเหลว และภาพตนไม่ใช่แก่นถาวร