อายตนะถึงเวทนา ประสบการณ์ไม่ได้เกิดเป็นก้อน “ของฉัน” แต่ถูกประกอบขึ้นเมื่อเงื่อนไขหลายส่วนมาพบกัน

ใช้เหตุการณ์เดิมจากโทรศัพท์ อาหาร คำชม คำตำหนิ หรือความขัดแย้ง เป็นวัตถุดิบของบทที่ 9

อินทรียสังวรทำให้ผู้ฝึกไม่ต้องรอจนปฏิกิริยากลายเป็นคำพูดหรือการกระทำรุนแรงจึงค่อยทบทวน แต่เริ่มเห็นตั้งแต่ช่องทางรับรู้ อารมณ์ เวทนา และแรงอยากกำลังรวมตัวเป็นเรื่องว่า “ฉันถูกกระทบ” บทนี้จะรับเหตุการณ์นั้นมาคลี่อย่างละเอียดโดยไม่ลดทอนความรับผิดชอบในโลกจริง

เวทนาเกิดขึ้นแล้ว แต่ยังไม่จำเป็นต้องถูกส่งต่อเป็นตัณหา อุปาทาน และการสร้างเรื่องตัวตนทุกครั้ง

บทนี้คลี่ประสบการณ์ถึงเวทนา สัญญา สังขาร และวิญญาณ ส่วนสะพานนี้ช่วยเห็นขั้นต่อว่า ความรู้สึกที่เกิดจากผัสสะอาจถูกความไม่รู้รับช่วงเป็นความอยาก แล้วกลายเป็นการยึดถือได้อย่างไร จุดฝึกจึงไม่ใช่กำจัดเวทนา แต่รู้เวทนาให้ทันก่อนใจเติมความอยาก ผลักไส หรือความเป็นเจ้าของลงไป

อย่าเริ่มจากท่องหกช่องทางทั้งหมด ให้คลี่เหตุการณ์จริงหนึ่งครั้งจนเห็นข้อมูล เวทนา ความหมาย และเจตนาแยกจากกัน

เลือกเหตุการณ์ที่ความเข้มปานกลางก่อน เช่น คำวิจารณ์ ข้อความที่ทำให้ไม่พอใจ ภาพสินค้าที่อยากได้ หรือความคิดกังวล ไม่ควรเริ่มจากบาดแผลรุนแรงหรือสถานการณ์ที่ยังไม่ปลอดภัยโดยไม่มีผู้ช่วยที่เหมาะสม

จบบทเมื่อผู้เรียนแยกประสบการณ์เป็นส่วนได้ โดยไม่ทำให้ชีวิตกลายเป็นทฤษฎีและไม่ใช้อนัตตาหลบความรับผิดชอบ